Walidacja gerontologiczna to jedna z metod pracy w opiece nad chorymi z demencją. Samo słowo walidacja występuje w różnych dziedzinach wiedzy. W informatyce oznacza np. testy stwierdzające czy dany program prowadzi do zakładanych wyników. Według Wikipedii w psychologii termin ten  wprowadził Erich Fromm w teorii opierającej się najogólniej na tym, że potrzebujemy sprawdzać swoje odczucia i spostrzeżenia z innymi ludźmi.  Walidacja gerontologiczna to koncepcja specjalnego podejścia  do osób chorych na demencję. W  języku niemieckim nazywa się to Validation nach Naomi Feil. Wypada więc dowiedzieć kim jest Naomi Feil.

Walidacja gerontologiczna – twórca koncepcji.

Naomi Feil pochodzi z Niemiec (urodziła się w Monachium  w 1932 r) ale wychowała się  w Stanach Zjednoczonych. Od dziecka miała kontakt ze starością i problemami związanymi z opieką nad osobami starszymi, ponieważ jej rodzice prowadzili dom opieki.  Poszła w ślady rodziców zdobywając wykształcenie

walidacja gerontologiczna

Naomi Feil, fot. www.pflege-sonneneck.de

magisterskie w zakresie pracy społeczno – socjalnej.  Połączenie możliwości dokonywania obserwacji zachowań osób starszych oraz podbudowa teoretyczna zdobyta w czasie studiów pozwoliło jej na stworzenie własnej koncepcji jak powinna wyglądać opieka nad osobami starszymi z objawami demencji. Od lat 90-tych XX wieku teoria walidacji gerontologicznej jest jednym z najbardziej dyskutowanych ale też docenianych zespołów porad i uwag dotyczących opieki nad osobami starszymi.  Pani Feil jest wciąż aktywna w propagowaniu swojej techniki podejścia do chorych i prowadzi zajęcia i wykłady na ten temat na całym świecie. Przyświecają jej dwa główne cele – pomóc chorym ale i ułatwić pracę opiekunom osób starszych. Cała koncepcja to starannie opracowany i rozbudowany system zasad i reguł, które należy stosować w zależności od stanu chorego.

Wejść w czyjeś buty – na tym to w skrócie polega.

Walidacja gerontologiczna to  podążanie za chorym na demencję i za jego światem. I pomoc w odnalezieniu się w rzeczywistości ale nie tej naszej –  tej istniejącej dla chorego na demencję.  Jeżeli wiemy, że nasze tłumaczenia czy próby przywołania chorych z otępieniem starczym nie spowodują nauczenia ich na nowo zachowań społecznych, nie przywrócą sprawności funkcjonowania mózgu, nie przywrócą wspomnień i właściwej oceny sytuacji, to możemy tylko towarzyszyć choremu w jego świecie.

Do tego według teorii walidacji gerontologicznej (Validation nach Naomi Feil) ze strony opiekuna osoby starszej muszą m.in.  wystąpić łącznie trzy czynniki:  akceptacja, empatia i samokongruencja (niem. Akzeptanz, Empathie, Selbstkongruenz).  Opiekun musi również nauczyć się, że w stosunku do osób z demencją nie wolno stosować pytania „dlaczego” (niem. warum) a jedynie pytania typu kto, co, gdzie, jak, kiedy (wer, was, wo, wie, wann).

Podążać za tokiem rozumowania chorego.

Przykładowo – jeżeli podopieczny próbuje w nocy wyjść z domu, nie wolno powiedzieć „Dlaczego chce Pan wyjść, jest noc!”. Postawienie pytania „dlaczego” sugeruje konieczność logicznego uzasadnienia a tego na pewno od chorego nie uzyskamy. Wprowadzimy go  jedynie w stan irytacji lub agresji.  Jeżeli zamiast tego zapytamy, dokąd chce wyjść, mamy szansę na ocenę sytuacji i zapanowanie nad chorym.  Ważne są również inne zasady: staramy się utrzymywać kontakt wzrokowy z chorym, zawsze stoimy przodem do niego, jeżeli jest to możliwe, to staramy się dotrzeć do chorego również przez dotyk, nie podnosimy głosu ale mówimy wyraźnie, traktujemy wypowiedzi chorego poważnie, w jednej wypowiedzi podajemy tylko jeden komunikat.  Bardzo dobrze cały zespół zasad, którymi powinien kierować się opiekun osoby starszej oddaje ten film instruktażowy Szwajcarskiego Stowarzyszenia Alzheimerowskiego:

Chorym na demencję trudno się uczyć, to my musimy się uczyć.

W dużym skrócie przedstawiliśmy, na czym polega walidacja gerontologiczna w opiece nad chorymi z otępieniem starczym (niem. Demenz). W Internecie pod tym hasłem znajdziemy bardzo dużo informacji o podstawach tej teorii, jej zasadach, podziale chorych wg. stopnia zaawansowania choroby. Jest wiele filmów a także wykładów prowadzonych przez samą Naomi Feil. Zachęcamy do samodzielnych poszukiwań poszerzających naszą wiedzę jako opiekunów osób starszych.  Większość z nas nie ma wykształcenia w kierunku opieki nad osobami starszymi, polegamy głównie na własnych doświadczeniach. Uczenie się od innych jak postępować w stosunku do podopiecznych z demencją  może znacznie ułatwić tą trudną pracę. A statystyki są nieubłagane – coraz więcej osób starszych, którymi się zajmujemy, cierpi na otępienie starcze (niem. Demenz).

Dodaj komentarz

avatar
  Subscribe  
Powiadom o

Najczęściej czytane

Emerytura w Niemczech

Opiekunki osób starszych, które podejmą legalną pracę w Niemczech, na umowę o pracę według niemieckiego prawa, mogą liczyć na nabycie praw emerytalnych w Niemczech. Od 1 maja 2004 roku obowiązują dla (…)

Czytaj więcej

Najczęściej komentowane

Ogłoszenia „szukam zmienniczki” – na co uważać

Kiedy interesuje nas praca w opiece, spotykamy ogłoszenia o treści „szukam zmienniczki”, najczęściej zamieszczane na portalach społecznościowych. Chociaż może wydawać się, że jeżeli opiekunka szuka (…)

Czytaj więcej