W opisach miejsca pracy w opiece, w ograniczeniach zdrowotnych osób starszych w Niemczech, często pojawia się słowo demencja (Demenz). Wiele opiekunek osób starszych, zwłaszcza tych, które pracują w opiece w domach prywatnych, nie zdaje sobie sprawy z tego, że pod tym pojęciem rozumie się szereg zmian zachodzących w mózgu wraz z procesem starzenia. Słowo Demenz jest często błędnie utożsamiane z chorobą Alzheimera, chociaż w Niemczech tylko około 20% osób, u których stwierdzono Demenz choruje na Alzheimera. Opiekunka może napotkać na różne problemy w pracy w opiece, jeżeli nie będzie miała przynajmniej ogólnej wiedzy o tym, co oznacza demencja starcza. Zachowania osób starszych wynikające z postępów demencji, opiekunka często uważa za celowe, złośliwe działanie przeciwko sobie i przeciwko swojej pracy. Denerwuje się wtedy, przeżywa liczne rozczarowania, stresuje się, a może nawet zrezygnować z pracy w opiece, ponieważ wydaje jej się, że to z jej winy ludzie starsi zachowują się tak anie inaczej.

Polskim odpowiednikiem słowa demencja jest otępienie starcze. Definicję otępienia łatwo znajdziemy w internecie. Według WHO (Światowa Organizacja Zdrowia) demencja to:

„Zespół otępienny to zespół objawów wywołanych chorobą mózgu, zwykle przewlekłą lub o postępującym przebiegu, charakteryzujący się klinicznie licznymi zaburzeniami funkcji korowych, takich jak pamięć, myślenie, orientacja, rozumienie, liczenie, zdolność do uczenia się, język i ocena. Ponadto zaburzeniom funkcji poznawczych często towarzyszą lub nawet je poprzedzają zaburzenia emocjonalne, zaburzenia zachowania i motywacji.”

Opiekunka osób starszych powinna więc bardzo mocno uświadomić sobie, że podejmując pracę w Niemczech w opiece nad osobą u której stwierdzono występowanie zespołu otępiennego czyli demencji (Demenz) może napotkać na problemy, które będą specyficzne:

– zaburzenie funkcji liczenia i rozumienia – osoba starsza nie będzie rozpoznawała właściwie nominałów pieniężnych, nie będzie potrafiła określić matematycznie ilość posiadanych i wydanych pieniędzy, nie będzie też wstanie określić konsekwencji wynikających z rozporządzania pieniędzmi (wydawania pieniędzy). Z reguły rodziny osób starszych w Niemczech, u których stwierdzono objawy demencji, starają się ograniczyć choremu możliwość samodzielnego decydowania o finansach, w początkowej fazie wystąpienia tych objawów jest to jednak trudne. Babcia albo dziadek mogą np. rozdawać napiwki banknotami 100 Euro, a za kilka godzin szukać tych pieniędzy. Ponieważ w domu znajduje się opiekunka, czyli osoba właściwie obca, może być posądzana przez podopiecznego wręcz o kradzież pieniędzy. Opiekunka w sytuacji gdy zauważy, że osoba starsza nie radzi sobie z pieniędzy (prosta metoda upewnienia się: poprosić o pomoc przy przeliczeniu reszty z zakupów, czy przeliczeniu pieniędzy na opłacenie rachunków) powinna o tym natychmiast powiadomić rodzinę osoby starszej. Opiekunka dla swojego dobra powinna również zawsze wiedzieć ile i gdzie ma własnych pieniędzy, tak aby w sytuacji krzywdzących zarzutów, nie mieć problemu. Osoby starsze spędzają też sporo czasu przed telewizorem, wybierają proste i nieskomplikowane w przekazie programy, takie jak np. telezakupy. Zamawiają niepotrzebne, kosztowne przedmioty, ponieważ proces zamawiania zakupów w tym systemie jest łatwy nawet dla chorego we wczesnym stadium demencji. Opiekunka powinna dopilnować, aby odbiór zamówionych tą drogą przesyłek był uzgodniony z rodziną osoby starszej. Opiekunka powinna także starannie prowadzić księgowość domową i notować sytuacje, w których nagle zmienił się stan pieniędzy, do których ma dostęp i opiekunka i osoba starsza. Niestety na całym świecie, a więc i Niemczech, są osoby niemoralne (pani od pielęgnacji stóp, która bez przysłowiowego mrugnięcia okiem za swoją usługę wartą 20 Euro przyjmie od chorego napiwek w wysokości 50 Euro) i zwyczajni naciągacze (przedstawiciele bliżej nieznanych misji kościelnych w Afryce czy innym zakątku świata, wyposażeni w foldery ze zdjęciami dzieci z brzuszkami wzdętymi od głodu, którzy nawet zostawią piękne, ale nic nie warte pokwitowanie na datek). Opiekunka osób starszych powinna więc zwracać baczną uwagę na takie sytuacje i dla własnego dobra powiadamiać o ich zaistnieniu członków rodziny. Rozmowa z osobą starszą na takie tematy rzadko przyniesie skutek. Można również ustalić np. z córką, żeby starszej pani czy starszemu panu zostawić określony fundusz np. w banknotach 5 Euro, którym mogą dowolnie dysponować. Opiekunka może również, wiedząc, że w domu osoby starszej pojawi się osoba, która wykorzystuje stan otępienia osoby starszej (np. sąsiadka, która co kilka dni „pożycza na wieczne nieoddanie” 50 Euro), po prostu schować na chwilę większe nominały pieniężne, a zostawić tylko drobne pieniądze. Dla chorego z zaburzeniami na tle otępienia starczego nie ma bowiem z reguły znaczenia jaką kwotą obdarowuje, po prostu już nie rozróżnia wartości pieniądza, ważny jest sam fakt, że może obdarować.

– zaburzenia pamięci – zwłaszcza tzw. pamięci krótkiej (to co się działo przed chwilą, wczoraj, niedawno) są bardzo trudnym zjawiskiem dla opiekunki. W początkowych stadiach demencji są to drobne ale bardzo stresujące i przykre sytuacje – babcia życzy sobie, aby wazonik z kwiatami ustawić na stole salonie, a za parę minut jest zła i pokrzykuje, że wyraźnie mówiła, żeby kwiaty stały na stole w kuchni, a po następnych kilku minutach, znowu kwiaty mają wrócić do salonu …. Osoba starsza nie zdaje sobie sprawy z tego, że wyraża sprzeczne życzenia czy prośby (zjadłabym sobie truskawki – a po co kupiłaś te truskawki, ja nie jem truskawek) ale opiekunka pamięta dokładnie, co starsza pani czy pan powiedzieli. Opiekunka osoby starszej wie, że dobrze zrozumiała i spełniła prośbę czy oczekiwania osoby starszej i jeżeli brakuje jej doświadczenia w pracy w opiece nad osobami starszymi z demencją, traktuje takie zachowanie jako złośliwość. Niewskazane jest w takich sytuacjach przypominanie czy wyjaśnianie osobie starszej, że wypełniliśmy dokładnie jej prośbę sprzed kilku minut, bronienie się, przecież to pani chciała itp. Chory z objawami demencji nie będzie tego po prostu pamiętał, albo nie będzie potrafił sobie przypomnieć co robił kilka minut wcześniej i jego zachowanie może w tym momencie przybrać formę agresji słownej lub fizycznej. Lepiej powiedzieć przepraszam i obiecać, że następnym razem bardziej się postaramy, albo powiedzieć, przykro mi, widocznie źle zrozumiałam. Takie zachowanie wymaga dużej cierpliwości i opanowania, dlatego do pracy w opiece niezbędne są odpowiednie predyspozycje psychiczne. W bardziej zaawansowanych stadiach demencji zaburzenia pamięci sięgają tak głęboko, że osoba starsza pamięta tylko czasy wczesnego dzieciństwa. Dom, mieszkanie, w którym mieszka od 70 lat, wydaje jej się obcym miejscem, nie rozpoznaje mebli, okolicy, osób. Stąd biorą się tendencje do uciekania z domu – podopieczny pamięta tylko dzieciństwo, chce wrócić do mamy i taty, do domu, w którym się wychował. W skrajnej postaci podopiecznemu może wydawać się, że został uwięziony w obcym miejscu a więc dzwoni na policję, wzywa głośno pomocy, ponieważ się boi. Opiekunka osób starszych, która ma legalną pracę w opiece, nie powinna obawiać się przyjazdu policji. Czasami lepiej jest dla uspokojenia osoby starszej pozwolić jej na to, niż narażać się na agresję fizyczną czy słowną. Można próbować zmniejszyć stany lękowe przez odwrócenie uwagi osoby starszej np. włączenie na chwilę głośno telewizora albo podanie osobie starszej pluszowej maskotki. W skrajnych sytuacjach trzeba jednak wezwać na pomoc lekarza.

– zaburzenia orientacji – osoba starsza traci poczucie czasu i miejsca, nie rozpoznaje miejsc i osób. Może wyjść po zakupy czy na spacer w najbliższej, dobrze sobie znanej okolicy i nagle nie potrafi wrócić do domu. Wie, że ma umówioną wizytę u lekarza i o 3 nad ranem zaczyna się do tej wizyty szykować. Podczas jazdy samochodem na cmentarz zacznie nagle zarzucać opiekunce, że pojechała złą droga itp. W skrajnej postaci choroby, osoba starsza, która będzie szła bez celu prosto przed siebie i napotka na ścianę, będzie nadal wykonywała ruchy nogami, takie jak podczas chodzenia, tak długo, aż jej nie pomożemy się odwrócić. Może również pojawić się takie zachowanie, jak domaganie się od opiekunki, aby opuściła dom, czasami wyrażane agresywnie (wynoś się itp.). Opiekunka powinna zwracać uwagę na to, czy podobne objawy występują coraz częściej i zgłosić sprawę do rodziny lub bezpośrednio do lekarza. Trzeba uzgodnić z rodziną odebranie kluczy od domu osobie starszej, zamykać drzwi i okna. W postępowaniu z takimi zaburzeniami do chorego należy zwracać się prostymi zdaniami i raczej w postaci prostych komunikatów, bez zawiłego tłumaczenia ( źle: dlaczego pani się ubiera, jest 3 nad ranem, do lekarza idziemy dopiero jutro o 12 w południe, to jeszcze tyle godzin, dobrze: jeszcze nie idziemy do lekarza. Proszę się położyć.). W pracy opiekunki osób starszych szczególnie męczące są zaburzenia w orientacji czasowej, ponieważ oznacza to konieczność wielokrotnego wstawania w nocy. Jeżeli opiekunka nie ma możliwości wyspania się w dzień, albo ma taką naturę, że w dzień trudno jest jej zasnąć, powinna poprosić o odpowiednie leki dla podopiecznego, które umożliwią spokojny sen starszej pani czy starszego pana, a opiekunce należny nocny odpoczynek. Jeżeli leki nie działają na podopiecznego lub są wyraźne przeciwwskazania lekarskie do ich stosowania, opiekunka powinna domagać się, aby czuwanie w nocy przejął ktoś inny.

Demencja u osób starszych jest więc bardzo złożonym zjawiskiem i prawie u każdego chorego objawia się inaczej. Opiekunka osób starszych, która podejmuje pracę w opiece w Niemczech, powinna przygotować się na zjawiska, jakie towarzyszą demencji. Warto skorzystać z literatury na ten temat i przyjąć odpowiednią postawę wobec tej choroby.

17
Dodaj komentarz

avatar
10 Comment threads
7 Thread replies
0 Followers
 
Most reacted comment
Hottest comment thread
13 Comment authors
JadgiwaDanutaBarbaraewaJan aus Kamen Ni Recent comment authors
  Subscribe  
najnowszy najstarszy oceniany
Powiadom o
mira
Gość
mira

Pracowałam przy takiej osobie. Moje rady- dużo cierpliwości. Wszystko musi być ułożone i na czas. Nic nie zmieniać. Trzeba wszystko chować, mieć oczy dookoła głowy. Taka chora osoba ciągle stara się coś „wykraść” i schować. Ja na stole miałam tzw. zabawki, jakieś rzeczy plastikowe, żeby podopieczna nie zrobiła sobie krzywdy. Moja babcia szczególny namiar brała na moje okulary. W domu powinno być cicho i spokojnie, unikać kontaktu z obcymi, bo potem chora jest bardzo rozdrażniona.Unikać też gwałtownych ruchów. Na jej „raus” odpowiadałam, że zaraz pójdę tylko wpierw np. pomogę ci się ubrać. Jeżeli zaczyna bić to trzeba przytrzymać jej ręce,… Czytaj więcej »

arbeitlandia
Gość
arbeitlandia

Bardzo dobre podpowiedzi jak postępować z chorym z demencją! A czasami płacze chyba każda opiekunka …. Właśnie z bezsilności. Oj, nie udała się ta starość

Ruda
Gość
Ruda

Ja miałam „uciekającą babcie”,ciągle się wybierała do domu rodzinnego.Zgłosiłam to rodzinie ,bo już nie mialam sily jej tlumaczyc ,gdzie jest i ze to jest jej dom.Lekarz dobral odpowiednie leki i po jakimś czasie babcia się uspokoila,ale początki to był HORROR!!

arbeitlandia
Gość
arbeitlandia

Jeżeli można zwrócić uwagę – tłumaczenie nie pomoże. Taka osoba czuje się tak, jakby Pani ocknęła się np. w środku nieznanego miasta. Najlepiej próbować zmienić temat, zainteresować czymś innym albo nawet wyjść na spacer. Przykro to mówić, ale osoba dementywna po chwili i tak zapomni jaki był cel spaceru …

matylda
Gość
matylda

Czytam ten artykuł by trochę się wesprzeć na doświadczeniu innych opiekunek. Od lipca rozpoczynam pracę z podopiecznym z demencją. Problem w tym, że myli mycie z seksem. Obecna opiekunka jest na „ostatnich nogach”, rodzina wykazuje zerowe zainteresowanie pan jest spory i krzepki… wygląda to dość trudno. Zacznę chyba od rozmowy z rodziną i kontaktu z lekarzem, może Pflegedienst obstalować do mycia…jak myślicie?

alijan
Gość
alijan

W najbliższych dniach „wybieram” się do Niemiec, do pracy jako opiekun osoby staszej.
Czytam z uwagą Wasze „podpowiedzi” i szczerze mówiąc jestem bardzo wdzięczny za nie.
Właśnie wybieram się do pracy, w której będę opiekował się Mężczyzną, wiek 73 lat, z denmencją poczętkową.
Niewiem jak to będzie, ale jestem przygotowany na najgorsze. Myślę, że moje doświadczenie z pracy jako rehabilitant w jednym z polskich szpitali psychiatrycznych pomoże mi.
W każdymbądź razie podzielę się z Internautami/Internautkami swoimi spostrzeżeniami i doświadczeniami zdobytymi w Niemczech.

gość
Gość
gość

Witam, mam pytanie, jak kształtują się zarobki polskiej opiekunki mającej umowę z rodziną podopiecznej własnie z demencją i inkontynencją? będę wdzięczna za odpowiedzi / mam na myśli wynagrodzenie netto/.

ewa
Gość
ewa

Mam babcię która choruje na demencję i jest ciężko z nią wytrzymać,w nocy śpi ok.4 godz.a w dzień to odsypia przy byle okazji na siedząco,ale gdy jej nie pozwalam spać w dzień to mam ciężko bo staje się agresywna więc nie wiem co lepsze ” jazda” w dzień czy w nocy,zrezygnowałam więc z ” użerania” się z nią w dzień więc daje mi „popalić” w nocy w wyniku czego jestęm ciągle zmęczona,piszą w poradniku że osoby chore na demencje mylą pieniądze ,moja podopieczna z tym problemu nie ma ale za to jest niezmiernie (że tak powiem)wredna,są chwile kiedy nawet jest… Czytaj więcej »

Danuta
Gość
Danuta

Witam. Trochę późno tu dotarłam, bo już za tydzień kończy się moja „szkołą opieki” nad osobą demencyjną. Naprawdę dużo by mówić na ten temat, ale jedno jest prawdą…nigdy, pod żadnym pozorem nie wdawać się w dyskusję z chorym. On i tak wie najlepiej, jest najważniejszy i najmądrzejszy… Natomiast ogromna cierpliwość, wyrozumienie i praktycznie schowanie swojego Honoru człowieka to najlepsze co można polecić. Dwa miesiące pracy, dwa miesiące oddania, służenia wszelką pomocą i dogadzanie niestety zawsze kończyło się moim rozgoryczeniem…dopóki nie poczytałam co to za choroba i jak się opiekować takimi osobami. To jest naprawdę ciężka choroba, ciężka dla pacjenta, ale… Czytaj więcej »

Jadgiwa
Gość
Jadgiwa

Też tak miałam. Na szczęście z Pflegedienst przychodziła też Polka która mi dużo pomogła. Obecnie mam 80 -latkę zadziwiająco sprawną fizycznie jak na swój wiek. (długie lata była żeglarką) ale umysł niestety. Ciągle się kłóci, nic jej nie smakuje, wszystko co robię źle. Nie wolno mi wchodzić do jej częśći domu , sypialnia zamknięta na klucz. Nie mogę więc posprzątać, a porządek tam woła o pomstę do nieba.Pamięć krótką ma zupełnie „rozsypaną”. Jak zaczyna swoje tyrady liczę sobie w duchu do 3 i uciekam do swojego pokoju. Z jedzeniem to osobna historia. To co kupuję z pieniędzy pozostawionych przez rodzinę… Czytaj więcej »

Jadgiwa
Gość
Jadgiwa

Jest mała różnica. Osobę z rodziny która daje popalić możesz „spacyfikować”. bez konsekwencji Jako opiekunka musisz się grzecznie uśmiechać i ustępować.

Marta
Gość
Marta

Demencja starcza jest jedną z chorób, której nie życzyłabym nawet największemu wrogowi. Człowiek staje się zupełnie niesamodzielny, jest jak dziecko. Ciężko się taką osobą opiekować, poddawać ją rehabilitacji. Mi pomaga zakład opieki na xxxxxxxxxxxxxxxxxx, prowadzone są tam zajęcia dla ludzi jak moja mama, a dla rodzin i chorych organizowana jest grupa wsparcia.

Jan aus Kamen Ni
Gość
Jan aus Kamen Ni

Witam,
kto pwypisyje takie glupoty w tym artykule?
Ja mam ciezko chora mame w domu i znam caly przebieg choroby
ale to co tu wyczytalem to az mnie zabolalo!! Tej osobie chodzi tylko o kase! Nic wiecej!
Bylem juz na duzo stronach ale sorry takiej glupoty nigdy jeszcze nie przeczytalem!.

Pozdrawiam
Jan

ewa
Gość
ewa

Witam, właśnie opiekuję się osobą chorą na demencję. Miałam już inny taki przypadek ale tu jest trudno, tam było spokojnie. Tutaj ja muszę się z nią liczyć i uważać żeby jej wszystko pasowało bo inaczej to mordo na mnie nakrzyczy a odpowiedzieć nie można bo się bym bała żeby z łapami nie doleciała, poprostu wychodzę jak ona morde wydziera. Nie ma rozmowy z taką osobą, tylko daje jej jedzenie a ona łazi z kąta w kąt albo telewizor ogląda, żle się z takimi ludźmi przebywa,
Pozdrawiam Ewa

Barbara
Gość
Barbara

Mylicie Alzheimera z Demencja Demencja to zapomnienie a jeżeli dochodzi do agresji to Alzheimer i są trzy fazy tej choroby

Jadgiwa
Gość
Jadgiwa

Postępować delikatnie, cierpliwie ale stanowczo.

Jadgiwa
Gość
Jadgiwa

Powiem szczerze każdy przypadek jest inny. Mam swoją teorię jeżeli podopieczny/podopieczna byli aktywni z cechami przywódczymi to jest z nimi naprawdę ciężko. Jeśli do tego mieli jeszcze jakieś nieprzyjemne cechy charakteru to demencja je pogłębi. Samokontrola w demencji już nie działa. Mam teraz podopieczną z demencją i zauważyłam że krótkie stanowcze zwroty, zdania wypowiedziane do niej działają najlepiej. Żadne głaskania, trzymania za rękę, przytulania nie są akceptowane. W innych przypadkach było odwrotnie. Generalna zasada cierpliwość, delikatność STANOWCZOŚĆ.

Najczęściej czytane

Emerytura w Niemczech

Opiekunki osób starszych, które podejmą legalną pracę w Niemczech, na umowę o pracę według niemieckiego prawa, mogą liczyć na nabycie praw emerytalnych w Niemczech. Od 1 maja 2004 roku obowiązują dla (…)

Czytaj więcej

Najczęściej komentowane

Ogłoszenia „szukam zmienniczki” – na co uważać

Kiedy interesuje nas praca w opiece, spotykamy ogłoszenia o treści „szukam zmienniczki”, najczęściej zamieszczane na portalach społecznościowych. Chociaż może wydawać się, że jeżeli opiekunka szuka (…)

Czytaj więcej